Vandaag (en dank voor het attenderen Els) een maand zonder sigaretten. Jeeyy!!
Echt in een feeststemming ben ik niet. Het lijkt wel alsof iedere keer wanneer ik stop er altijd wel één extreem geval van emotie tussen moet zitten waarin ik kan buigen of barsten.
Altijd gebeurd dat in de eerste maand. Vorig jaar een giga ruzie met mijn broer en gisteren heeft een familie-lid die heel dicht bij staat een suicidale poging gedaan in een soort van psychose. Afgevoerd en opgenomen in een crisiscentrum.
Alle verdriet eromheen, de verontwaardiging, boosheid komt ongezouten op me af dan. Ik heb geen escapes door een peuk op te steken en ik moet ermee dealen.Ben immers natuurlijk weer net gestopt.
Het is oneerlijk hoe sommige mensen het gewoon echt niet meezit, dat lot kan ik mij zo erg aantrekken iig van familieleden. Het is een taak voor mij om er zelf zo gezond mogelijk mee om te gaan.
Toen ik het bericht kreeg gisteren kreeg ik zo een ijskoude tinteling over me heen die ik voorheen zou opvangen met roken, danwel onderdrukken met nicotine.
Ik doe mijn best te realiseren dat mijn leven mijn leven is, en dat ik die zo gezond mogelijk moet invullen. Het heeft geen meerwaarde voor niemand om emotioneel mee te gaan in mensen hun ellende, zonder daarbij hard of egoistisch te zijn. Mensen die hulp op wat voor manier kunnen gebruiken, hebben alleen maar iets aan hulp van mij als ikzelf mentaal en fysiek gezond ben.
Dat neemt niet weg dat ik die verdoving op zo een moment niet mis van een sigaret.
Vandaag precies een maand. Blij? muwaah. Trots? muwaah.
Ik ben wel ontiegelijk dankbaar voor mijn leven. Het heeft inhoud, avontuur, positiviteit, gezondheid, humor, contacten en liefde....Damn daar past gewoon geen sigaret in...
Ik kan terug kijken op deze pijnlijke kut gebeurtenis met de wetenschap dat er niks is, helemaal niks dat mij weer aan het roken kan krijgen. Begin ik wel weer, ben ik echt de loser van de eeuw.
Roken hoeft dus niet meer!!


















