Vandaag 4 weken geleden rookte ik mijn laatste sigaret. De motivatie was er wel maar ook tevens de angst dat ik het weer niet zou trekken en weer zou beginnen. Ik was immers al een paar keer gestopt en ook weer begonnen.
Roken maakte me zoiezo soort van angstig en gejaagd en lichtelijk paranoide, dus eigenlijk wel logisch dat ik mij ook zo over het stoppen voelde.
Weet je eigenlijk is het heel simpel....als je wilt stoppen moet je ONGEACHT WAT niet eentje opsteken, ook al denk je dat het je leven redt, dat het de grootste pijn/ruzie/frustratie/irritatie/ellende en ziektes de kop in drukt. HET IS EEN LEUGEN!! Die nicotine verslaving zal alles maar dan ook alles uit de kast trekken om mij weer aan het roken te krijgen. En zelfs als het in mijn hoofd wat rustiger is moet ik op mijn hoede zijn. Ik weet dat zelfs dan die verslaving push ups achter de deur aan het doen is, om wanneer ik het het minste verwacht hij mij te grazen kan nemen. Klinkt heuuuuul dramatisch, en dat is het ook.
Bottom-line....DON'T PICK UP, NO MATTER WHAT!!
Tot vandaag ben ik zo blij, zo enorm blij dat ik een niet roker ben. Ik bedoel begrijp me niet verkeerd, op vakantie in Rome 2 weken terug was ik bijna van het colloseum af gegooid, en was ik bijna gescheiden. Het is geen picnick en niet eenvoudig, maar 100% de moeite waard. En echt als ik het kan....echt, dan kan iedereen het.
Ik weet dat als ik er ook maar eentje op steek, als ik zelfs maar één haaltje neem, sterker nog, het ga lopen romantiseren, ben ik aan de beurt, ga ik voor de bijl.
Ik wil niet meer roken, ik wil gezond zijn, ik wil leven!!
Op naar de eerste maand 
Echt zo grappig dat je net als ik op die Zondag je laatste had gerookt.
Ben je om? 
