Sancho - Stoppen met roken dagboek

Zonder al te veel drama....

Klik maar even op de foto, food for tought.....

Bloody hell!! Dat ik die nog niet zo heel lang geleden WEL heb gerookt??

Een blog-dinnetje van mij is terug en dat maakt me blij.

Ik ben zolang niet op het blog geweest, en toen ik bij mezelf ging kijken zag ik dat ik al langger niet had gerookt als dat ik aanvankelijk dacht.

Het is absoluut niet zonder slag of stoot gegaan, en er waren momenten dat al mij vertrouwen weg was en ik mijn leven en bovendien mezelf waardeloos vond.

Dit gevoel was compleet nieuw voor me en dood-fucking-eng. Het joeg me de stuipen op het lijf, en de enige manier om weer tot mezelf te kunen komen was roken.

Ik ben rete-blij dat ik niet heb toe gegeven.

Ik ben rete-blij dat er mensen om me heen waren die wel in mij geloofde en mij positief bleven toe spreken. Ten koste van zichzelf en hun eigen gemoedsrust.

Ik was op momenten de zoon van Satan. Soms droomde ik zelfs dat ik hoeven had ipv voeten. Ik ben dikwijls bijna omgebracht door mensen die wel van me houden maar zoooooo schoon genoeg hadden van me gezuig en gezeik en getier dat ik deze mensen echt tot wanhoop dreef.

Gelukkig is alles goed afgelopen, dubbel goed mag ik wel zeggen, want ik rook nog steeds niet. Of eigenlijk; ik ben nog steeds gestopt.

Trek heb ik soms nog wel, maar hee.....pffff het is echt te verwaarlozen. Het is zo een trek geworden wat je wel eens hebt in king pepermunt en dubbelzoute drop tegelijk in je mond stoppen per 6.

De craving is weg, mijn smoeltje ziet er weer fris uit, veel rimpels zijn weg.

Ik ben gewoon ontzettend blij dat ik niet meer hoef (most of the time)

Voor alle stoppers.........Hoe diep je ook zit, steek niet die eerste op......!!

Be you!

Okay okay, ik geb dan misschien niet veel geschreven in mijn dagboek, en misschien was dat ook wel nodig, want zie hier......bijna 100 dagen!!!

Voor mij is het een persoonlijk record. Mijn laatste stoppoging was vorig jaar en toen na 86 dagen dacht ik dat ik het mij wel kon permiteren er één op te steken.....NOT......

Het heeft me een maand of 8 gekost om weer tot de kracht te komen die ik nodig had om te kunnen stoppen. Nu een maand of drie terug dus.

Ik ben gestopt met roken, wederom deze keer met Champix. Ik vind het enerzijds een goed middel in de strijd tegen het roken, anderzijds waren de neven-effecten voor mij onacceptabel. Na 2,5 maand ben ik gaan afbouwen na een heleboel nadelen te ervaren van Champix. Alle positiviteit was weg, en ik had zowaar suicidale gedachten. Het hele leven was waardeloos, zelfs als ik weer zou beginnen was het leven waardeloos.

Alle eventuele bijwerkingen die erop stonden waren op mij van toepassing.....

Na overleg met mijn huisarts begonnen met rustig afbouwen. Nu 2 weken zonder champix, en ben on-ge-loof-lijk blij dat ik niet rook, en erger nog, er geen eind aan heb gemaakt.

Het middel Champix is heftig, het is super goed om te stoppen met roken, maar echt...voorzichtigheid geboden.

Nu ervaar ik alle voordelen van het niet roken, de rust, de trots, ik ruik fris, ik merk het in mijn achterzak/portemonee. Het jachtige heeft ruimte gemaakt voor rust en acceptatie. En dat is een godsgift...

Yep ik ben dankbaar, en kan alleen maar zeggen; het is de hel om te stoppen, en alles wat erbij komt aan ellende, maar oooooooooooo eenmaal gestopt is het de hoofdprijs die je "wint"

Just do it!!

Vandaag (en dank voor het attenderen Els) een maand zonder sigaretten. Jeeyy!!

Echt in een feeststemming ben ik niet. Het lijkt wel alsof iedere keer wanneer ik stop er altijd wel één extreem geval van emotie tussen moet zitten waarin ik kan buigen of barsten.

Altijd gebeurd dat in de eerste maand. Vorig jaar een giga ruzie met mijn broer en gisteren heeft een familie-lid die heel dicht bij staat een suicidale poging gedaan in een soort van psychose. Afgevoerd en opgenomen in een crisiscentrum.

Alle verdriet eromheen, de verontwaardiging, boosheid komt ongezouten op me af dan. Ik heb geen escapes door een peuk op te steken en ik moet ermee dealen.Ben immers natuurlijk weer net gestopt.

Het is oneerlijk hoe sommige mensen het gewoon echt niet meezit, dat lot kan ik mij zo erg aantrekken iig van familieleden. Het is een taak voor mij om er zelf zo gezond mogelijk mee om te gaan.

Toen ik het bericht kreeg gisteren kreeg ik zo een ijskoude tinteling over me heen die ik voorheen zou opvangen met roken, danwel onderdrukken met nicotine.

Ik doe mijn best te realiseren dat mijn leven mijn leven is, en dat ik die zo gezond mogelijk moet invullen. Het heeft geen meerwaarde voor niemand om emotioneel mee te gaan in mensen hun ellende, zonder daarbij hard of egoistisch te zijn. Mensen die hulp op wat voor manier kunnen gebruiken, hebben alleen maar iets aan hulp van mij als ikzelf mentaal en fysiek gezond ben.

Dat neemt niet weg dat ik die verdoving op zo een moment niet mis van een sigaret.

Vandaag precies een maand. Blij? muwaah. Trots? muwaah.

Ik ben wel ontiegelijk dankbaar voor mijn leven. Het heeft inhoud, avontuur, positiviteit, gezondheid, humor, contacten en liefde....Damn daar past gewoon geen sigaret in...

Ik kan terug kijken op deze pijnlijke kut gebeurtenis met de wetenschap dat er niks is, helemaal niks dat mij weer aan het roken kan krijgen. Begin ik wel weer, ben ik echt de loser van de eeuw.

Roken hoeft dus niet meer!!

Vandaag 4 weken geleden rookte ik mijn laatste sigaret. De motivatie was er wel maar ook tevens de angst dat ik het weer niet zou trekken en weer zou beginnen. Ik was immers al een paar keer gestopt en ook weer begonnen.

Roken maakte me zoiezo soort van angstig en gejaagd en lichtelijk paranoide, dus eigenlijk wel logisch dat ik mij ook zo over het stoppen voelde.

Weet je eigenlijk is het heel simpel....als je wilt stoppen moet je ONGEACHT WAT niet eentje opsteken, ook  al denk je dat het je leven redt, dat het de grootste pijn/ruzie/frustratie/irritatie/ellende en ziektes de kop in drukt. HET IS EEN LEUGEN!! Die nicotine verslaving zal alles maar dan ook alles uit de kast trekken om mij weer aan het roken te krijgen. En zelfs als het in mijn hoofd wat rustiger is moet ik op mijn hoede zijn. Ik weet dat  zelfs dan die verslaving push ups achter de deur aan het doen is, om wanneer ik het het minste verwacht hij mij te grazen kan nemen. Klinkt heuuuuul dramatisch, en dat is het ook.

Bottom-line....DON'T PICK UP, NO MATTER WHAT!!

Tot vandaag ben ik zo blij, zo enorm blij dat ik een niet roker ben. Ik bedoel begrijp me niet verkeerd, op vakantie in Rome 2 weken terug was ik bijna van het colloseum af gegooid, en was ik bijna gescheiden. Het is geen picnick en niet eenvoudig, maar 100% de moeite waard. En echt als ik het kan....echt, dan kan iedereen het.

Ik weet dat als ik er ook maar eentje op steek, als ik zelfs maar één haaltje neem, sterker nog, het ga lopen romantiseren, ben ik aan de beurt, ga ik voor de bijl.

Ik wil niet meer roken, ik wil gezond zijn, ik wil leven!!